Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Το Ε.Σ.Υ που δεν είναι ΔΗ.Σ.Υ



Πως αισθάνεται το ΕΣΥ, η δημόσια υγεία γενικότερα;
Πως αισθάνεται, πόσο ζώσα και εύρωστη είναι η Ιπποκράτειος οπτική της ιατρικής;
Πως αισθάνονται οι παθολόγοι ογκολόγοι που δραστηριοποιούνται στο δημόσιο σύστημα υγείας;
Μάλλον θα αισθάνονται ανησυχία και αμηχανία, αιτία όμως δεν είναι η πτωχοποίηση και προλεταριοποίηση αρκετών εξ ημών κυρίως και κατά πλειονότητα μεταξύ εκείνων που δραστηριοποιούνται στο ΕΣΥ, αλλά οι απρόβλεπτες και συνεχώς διογκούμενες δυσκολίες στην διαχείριση της καθημερινότητας στην άσκηση του λειτουργήματος. Tελικά πρόκειται περί λειτουργήματος ή περί καλής τρέλλας; Αναρωτηθείτε πόσο κοστολογείται η εφημερία ενός χειρουργού σε γενική εφημερία νοσοκομείου μεγάλης πόλης; Υπάρχει ανταποδοτικό οικονομικό όφελος για το άγχος και τις στιγμές που η έκκριση αδρεναλίνης κτυπά κόκκινο, για το μέγεθος της ευθύνης που κινείται συχνά στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου; 
Η καθημερινή ρουτίνα έχει γίνει κουραστική όχι μόνο λόγω της αποψίλωσης των δομών και της επιβάρυνσης της με χρονοβόρες διαχειριστικές διαδικασίες (πχ ηλεκτρονική συνταγογράφηση και παραπομπή παρακλινικών με όλες της παρελκόμενες, αδικαιολόγητες και άχρηστες έγγραφες γνωματεύσεις στις οποίες γνωμοδοτείται το αυτονόητο ή το ευχερώς νοούμενο για μέσης ευφυΐας άτομα)  αλλά και λόγω της αύξησης των προσελεύσεων για παροχή υπηρεσιών στα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα κατά τα τελευταία 4-5 χρόνια της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης.
Σημαντική αιτία δυσλειτουργίας και ποιοτικής υποβάθμισης των υπηρεσιών στις δημόσιες δομές είναι και η αιμορραγία προς τον ιδιωτικό τομέα υγείας, μέσω της φυγής από το ΕΣΥ ικανών συναδέλφων που κατέχουν γνώση και απαράμιλλη εμπειρία.
Σημαντική αιτία υποβάθμισης είναι η συγχώνευση ανταγωνιστικών, αλλά και συμπληρωματικών υγειονομικών δομών με απώτερο αποτέλεσμα ή γιατί όχι και στόχο την συρρίκνωση τους και την μείωση της ανταγωνιστικότητας και της αξιοπιστίας τους.
Είναι η υγεία κοινωνικό αγαθό που ως στοιχείο πολιτισμού πρέπει μία κοινωνία να εξασφαλίζει ισότιμα, ισόποσα και δωρεάν σε όλους τους πολίτες;
Αυτό επιτάσσει με σαφήνεια το πρώτο άρθρο του ιδρυτικού νόμου 1397/1983 του Ε.Σ.Υ:
“Το κράτος έχει την ευθύνη για την παροχή υπηρεσιών υγείας στο σύνολο των πολιτών. Οι υπηρεσίες υγείας παρέχονται ισότιμα σε κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική του κατάσταση, μέσα από ενιαίο και αποκεντρωμένο σύστημα υγείας”.
Το δόγμα αυτό αβίαστα και επίσημα παραβιάζεται και ακυρώνεται στην πραγματικότητα στον πολιτισμένο κόσμο και εσχάτως και στην Ελλάδα.
Ποιά είναι η αναγκαιότητα ύπαρξης της κοινωνίας αν στερείται δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και οργανωμένων δομών συλλογικής οργάνωσης και προσφοράς;
Στα πλαίσια της ευθύνης διατήρησης της υγείας είναι ευνόητο ότι περιλαμβάνεται και η εξασφάλιση, ισοτίμως και άνευ προϋποθέσεων, της ενδεδειγμένης κατά περίπτωση φαρμακευτικής θεραπείας.
Είναι όμως το φάρμακο κοινωνικό αγαθό ή αποτελεί εμπορικό προϊόν και ως εκ τούτου μέσον κερδοσκοπίας και κερδοφορίας;
Η οδηγία 2001/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στα άρθρα 2 και 3 αναφέρει ότι, «κάθε κανόνας που διέπει την παραγωγή, διανομή ή χρησιμοποίηση φαρμάκων πρέπει να έχει ως βασικό στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας», συμπληρώνει όμως αμέσως μετά στο άρθρο 3 για την αποφυγή τυχόν παρερμηνειών «περί κοινωνικού αγαθού» και άλλων παρόμοιων ιδεαλιστικών "φληναφημάτων" ότι
«... ο σκοπός αυτός πρέπει να επιτευχθεί με μέσα, που δεν θα εμποδίζουν την ανάπτυξη της φαρμακευτικής βιομηχανίας και την εμπορία των φαρμάκων εντός της Κοινότητος».
Όντως οι πολιτείες, ή μάλλον τα κράτη συνεπή προς την υποβολιμαία οδηγία αποφεύγουν ουσιαστική παρέμβαση στον τρόπο, την κατεύθυνση και τα μέσα ανάπτυξης της φαρμακευτικής έρευνας. Με συνέπεια έχουν εκχωρήσει την οργάνωση της έρευνας στην επιχειρηματικότητα, αίροντας το κριτήριο του κοινωνικού συμφέροντος ακόμα τους όρους ή τις κατευθύνσεις που υποβάλλουν τα επιδημιολογικά δεδομένα νοσηρότητας και θνητότητας για την παγκόσμια κοινωνία χωρίς διακρίσεις. Τα προηγμένα κράτη συνεπή στις δεσμεύσεις τους συναινούν εμμέσως στην μετατροπή της νόσου, της ανθρώπινης δυστυχίας και του πόνου σε οικονομικούς τροφοδότες της επιχειρηματικότητας με ανταποδοτικότητα ψιχία ύφεσης, ίχνη αισιοδοξίας και ποιότητας, ή και χρόνο ζωής στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Υποκριτικά εισάγονται ισχνοί και ασαφείς όροι και διαδικασίες, QALYs και κοστολογήσεις της ανθρώπινης ζωής με ποιότητα ή χωρίς. Η ευτυχία, ο πόνος, η ευεξία μορφοποιούνται σε κλίμακες και μετρώνται σε εκατοστόμετρα, ώστε να συμβάλλουν στην απενοχοποίηση τεχνοκρατικών οικονομικών μοντέλων, που σχηματοποιούν με μαθηματικούς και στατιστικούς όρους την ανθρώπινη ζωή. Προσπαθούν να καθορίσουν με αυτόν τον τρόπο το πρόσημο της επίδρασης της ζωής ως παραμέτρου στην οικονομική ανάπτυξη και την ανεμπόδιστη συσσώρευση.
Οι εμπλεκόμενοι στην υγεία και στην αντιμετώπιση του καρκίνου δεν είμαστε αντίπαλοι ή ανταγωνιστές, έστω και αν συχνά καλούμαστε να εκπροσωπήσομε ή να στηρίξομε αντικρουόμενα συμφέροντα. Όταν προτάσσομε ως πυξίδες την κοινωνία, την ηθική, την αλληλεγγύη και την δικαιοσύνη αυτόματα, τόσο απλά και εύκολα γινόμαστε συνεργάτες και συναγωνιστές.
Στην Ελλάδα ζούμε και μεγαλώνομε με ηθικά πρότυπα που τα φέρομε μέσα μας έστω και εν υπνώσει.
Ας γίνομε όλοι αρωγοί και σύμμαχοι στην οργάνωση και οικοδόμηση ενός Ελληνικού, ηθικού και δίκαιου μοντέλου ανάπτυξης στην αντιμετώπιση του καρκίνου, στην έρευνα, στην πρόληψη και την πρωτοπορία.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου