Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016


Για το ΕΣΥ κάποια λαική υποστήριξη!
Όταν δεν θα υπάρχει θα είναι αργά για δάκρυα
Το ΕΣΥ στα χρόνια της χολέρας


Φτάνει πια.
Ως εδώ και μη παρέκει.
Η αγανάκτηση ξεχείλισε.
Ο κάθε περί την υγεία «παρατρεχάμενος» αραδιάζοντας με ύφος περισπούδαστο και επιτηδευμένα περιπαικτικό, ατέλειωτους άοσμους και άχρωμους αριθμούς, που αντλούν όμως σοβαρότητα και αξιοπιστία από την πηγή τους -  ΕΛΣΤΑΤ, ΟΟΣΑ, κτλ - έρχεται και κατάμουτρα χαρακτηρίζει εμάς τους σκληρά εργαζόμενους στο ΕΣΥ, περίπου λαμόγια, τρωκτικά, παραγωγούς και παρόχους υπηρεσιών ακριβών και ποιοτικώς υποδεών, συνυπεύθυνους σε κάθε αποτυχία ή σπατάλη, με λίγα λόγια «χαραμοφάηδες» που υπηρετούμε ένα αδηφάγο σύστημα, το ΕΣΥ, που περίπου είναι υπεύθυνο για την μιζέρια, την καταστροφή της πατρίδας, την πτώχευση, την λιτότητα και τα μνημόνια.
Η κατακλείδα πάντοτε είναι ότι κακώς υπάρχουμε και ο μόνος λόγος ύπαρξης μας θα ήταν να αποτελούμε τον φορέα, μέσω του οποίου το κράτος θα προωθεί φρέσκο και απενοχοποιημένο χρήμα στους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στον χώρο της υγείας.
Πρέπει με άλλα λόγια να υποστούμε «μεταρρυθμίσεις» κατά την κρατούσα πολιτική ορολογία.
Θα μου πει κανείς, προς τι η όψιμη αγανάκτηση, ποιος ο λόγος της αποφυγής της άμεσης δια ζώσης αντίδρασης.
Πώς να αντιπαρατεθείς όμως στους αριθμούς, σε άοσμα και απρόσωπα νούμερα, αμόλυντα από την  δυσοσμία των εμεσμάτων, του ιδρώτα, του αίματος, της νοσηλευτικής πραγματικότητας των Επειγόντων και των λοιπών Μονάδων, την μυρωδιά της φτώχειας και της δυστυχίας. Που να βρούν και να επιστρατεύσουν στον σκοπό οι καθημαγμένοι εργαζόμενοι του ΕΣΥ κρατικοδίαιτους υπερασπιστές  –όπουλους, που θα μορφοποιήσουν σε πειστικούς αριθμούς και στατιστικά δεδομένα την σκληρή πραγματικότητα, την καθημερινότητα της προσφοράς, της ανθρωπιάς και της κοινωνικής αλληλεγγύης.
Η αποσύνθεση του ΕΣΥ είναι αργή, βασανιστική και προγραμματισμένη. Έχει ξεκινήσει πρίν το 2000 με ιδιωτικοποιήσεις στην φύλαξη, την εστίαση, την καθαριότητα, αλλαγές που προβάλονταν ως επιβεβλημένες και συμφέρουσες. Κανείς όμως εκ των λαλίστατων –όπουλων δεν πήρε μολύβι και χαρτί να αποτιμήσει με αριθμούς το όφελος που προέκυψε από την αλλαγή.
Ο Π.Ο.Υ αξιολόγησε τα συστήματα υγείας των 191 χωρών μελών του, βάσει δεικτών απόδοσης που αφορούσαν στην διεισδυτικότητα και την αποδοτικότητα των υπηρεσιών υγείας εκάστου συστήματος. Η μελέτη του Π.Ο.Υ1 δημοσιεύθηκε το 2000 και κατατάσσει το δύσμοιρο ΕΣΥ στην 14η θέση, υψηλότερα από χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία, η οποία κατέλαβε την 25η θέση της κατάταξης.
Η τότε κυβέρνηση αντί να θριαμβολογήσει και να καταστήσει ευρέως γνωστή την θετική αξιολόγηση από τον παγκόσμιο οργανισμό, επιδόθηκε σε σταθερή, συνεπή και συστηματική  δυσφήμηση του ΕΣΥ ως διεφθαρμένου, ακριβού, αναποτελεσματικού και αντιαπαραγωγικού, ως δράκα «τρωκτικών» και διεφθαρμένων.
Αιτία βέβαια αυτής της στάσης ήταν η προαποφασισμένη δράση απαξίωσης του συστήματος με στόχο την αποσάρθρωση του, ώστε η επερχόμενη υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση και επακόλουθη ιδιωτικοποίηση να παρουσιαστεί στον λαό ως φυσική θετική και αναμενόμενη εξέλιξη, ως αναγκαιότητα.
Ας φανταστούν οι συμπολίτες ότι ξυπνώντας αύριο το πρωί δεν υπάρχει ΕΣΥ, ή με άλλα λόγια δεν υπάρχουν ημέρα και νύχτα σε ετοιμότητα κακοπληρωμένοι, ειδικευόμενοι, επιμελητές, νοσηλεύτριες και νοσηλευτές, τραυματιοφορείς, που υποχρεωτικά και χωρίς εξαιρέσεις καλύπτουν τον πληθυσμό, έτοιμοι να δεχθούν τον τραυματία, τον ανήμπορο, τον καταβεβλημένο καρκινοπαθή, το ψυχοπαθή, τον μεθυσμένο, τον πρόσφυγα και τον μετανάστη, τον φτωχό ανασφάλιστο, τον ανασφάλιστο λόγω χρεών στο πάλαι ποτέ ΤΕΒΕ έμπορο, τον φυλακισμένο, τον υποχόνδριο, τον απογοητευμένο, τον μοναχικό και τόσους-τόσους άλλους.
Ας φανταστούν οι οικονομολογούντες αριθμολάγνοι όλους τους παραπάνω αναξιοπαθούντες να καταφεύγουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, τα οποία θα πρέπει να προετοιμαστούν και να στελεχωθούν κατάλληλα ώστε να είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν, έστω και με ποιότητα επιπέδου ΕΣΥ, υποχρεωτικά καθημερινά, ατέλειωτα, χωρίς εξαιρέσεις, χωρίς εξαιρέσιμες και αργίες, ανεξάρτητα από την επάρκεια ή μη της χρηματοδότησης. Υπό αυτές τις συνθήκες του φανταστικού σεναρίου βεβαίως τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια θα πρέπει να διατηρούν ανταγωνιστικότητα και κερδοφορία.
Με κριτήρια κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας το κράτος θα πρέπει να κλείσει το ΕΣΥ, τα σχολεία στα μικρά νησιά και τα δυσπρόσιτα χωριά, να καταργήσει τα δρομολόγια της ναυσιπλοΐας και των χερσαίων συγκοινωνιών στις μη κεδροφόρες γραμμές, να καταργήσει την κρατική τηλεόραση και το ραδιόφωνο, ακόμα και να άρει την εθνική κυριαρχία σε δυσπρόσιτες μη εμπορικώς αξιοποιήσιμες νησίδες.
Ευτυχώς για τους κρατούντες, ο λαός άγεται και φέρεται με ευχέρεια από την παραπληροφόρηση και την προπαγάνδα και δεν θα ξυπνήσει μέχρι να μην υφίσταται πλέον ΕΣΥ και κοινωνική ασφάλιση παρά μόνον «φιλανθρωπία» και «συνεταιριστική διαχείριση» της φτώχειας και της δυστυχίας.
Αγαπητέ φίλε Αλέκο, μη κουράζεσαι με περιστόχαστες αναλύσεις.
Η υγεία και το φάρμακο δεν είναι εμπορεύματα.
Ως εκ τούτου δεν νοείται η πώληση και η εμπορία αυτών.

Diego Rivera

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

Το Ε.Σ.Υ που δεν είναι ΔΗ.Σ.Υ



Πως αισθάνεται το ΕΣΥ, η δημόσια υγεία γενικότερα;
Πως αισθάνεται, πόσο ζώσα και εύρωστη είναι η Ιπποκράτειος οπτική της ιατρικής;
Πως αισθάνονται οι παθολόγοι ογκολόγοι που δραστηριοποιούνται στο δημόσιο σύστημα υγείας;
Μάλλον θα αισθάνονται ανησυχία και αμηχανία, αιτία όμως δεν είναι η πτωχοποίηση και προλεταριοποίηση αρκετών εξ ημών κυρίως και κατά πλειονότητα μεταξύ εκείνων που δραστηριοποιούνται στο ΕΣΥ, αλλά οι απρόβλεπτες και συνεχώς διογκούμενες δυσκολίες στην διαχείριση της καθημερινότητας στην άσκηση του λειτουργήματος. Tελικά πρόκειται περί λειτουργήματος ή περί καλής τρέλλας; Αναρωτηθείτε πόσο κοστολογείται η εφημερία ενός χειρουργού σε γενική εφημερία νοσοκομείου μεγάλης πόλης; Υπάρχει ανταποδοτικό οικονομικό όφελος για το άγχος και τις στιγμές που η έκκριση αδρεναλίνης κτυπά κόκκινο, για το μέγεθος της ευθύνης που κινείται συχνά στο όριο μεταξύ ζωής και θανάτου; 
Η καθημερινή ρουτίνα έχει γίνει κουραστική όχι μόνο λόγω της αποψίλωσης των δομών και της επιβάρυνσης της με χρονοβόρες διαχειριστικές διαδικασίες (πχ ηλεκτρονική συνταγογράφηση και παραπομπή παρακλινικών με όλες της παρελκόμενες, αδικαιολόγητες και άχρηστες έγγραφες γνωματεύσεις στις οποίες γνωμοδοτείται το αυτονόητο ή το ευχερώς νοούμενο για μέσης ευφυΐας άτομα)  αλλά και λόγω της αύξησης των προσελεύσεων για παροχή υπηρεσιών στα δημόσια νοσηλευτικά ιδρύματα κατά τα τελευταία 4-5 χρόνια της οικονομικής και ανθρωπιστικής κρίσης.
Σημαντική αιτία δυσλειτουργίας και ποιοτικής υποβάθμισης των υπηρεσιών στις δημόσιες δομές είναι και η αιμορραγία προς τον ιδιωτικό τομέα υγείας, μέσω της φυγής από το ΕΣΥ ικανών συναδέλφων που κατέχουν γνώση και απαράμιλλη εμπειρία.
Σημαντική αιτία υποβάθμισης είναι η συγχώνευση ανταγωνιστικών, αλλά και συμπληρωματικών υγειονομικών δομών με απώτερο αποτέλεσμα ή γιατί όχι και στόχο την συρρίκνωση τους και την μείωση της ανταγωνιστικότητας και της αξιοπιστίας τους.
Είναι η υγεία κοινωνικό αγαθό που ως στοιχείο πολιτισμού πρέπει μία κοινωνία να εξασφαλίζει ισότιμα, ισόποσα και δωρεάν σε όλους τους πολίτες;
Αυτό επιτάσσει με σαφήνεια το πρώτο άρθρο του ιδρυτικού νόμου 1397/1983 του Ε.Σ.Υ:
“Το κράτος έχει την ευθύνη για την παροχή υπηρεσιών υγείας στο σύνολο των πολιτών. Οι υπηρεσίες υγείας παρέχονται ισότιμα σε κάθε πολίτη, ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική του κατάσταση, μέσα από ενιαίο και αποκεντρωμένο σύστημα υγείας”.
Το δόγμα αυτό αβίαστα και επίσημα παραβιάζεται και ακυρώνεται στην πραγματικότητα στον πολιτισμένο κόσμο και εσχάτως και στην Ελλάδα.
Ποιά είναι η αναγκαιότητα ύπαρξης της κοινωνίας αν στερείται δικαιοσύνης, αλληλεγγύης και οργανωμένων δομών συλλογικής οργάνωσης και προσφοράς;
Στα πλαίσια της ευθύνης διατήρησης της υγείας είναι ευνόητο ότι περιλαμβάνεται και η εξασφάλιση, ισοτίμως και άνευ προϋποθέσεων, της ενδεδειγμένης κατά περίπτωση φαρμακευτικής θεραπείας.
Είναι όμως το φάρμακο κοινωνικό αγαθό ή αποτελεί εμπορικό προϊόν και ως εκ τούτου μέσον κερδοσκοπίας και κερδοφορίας;
Η οδηγία 2001/83/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στα άρθρα 2 και 3 αναφέρει ότι, «κάθε κανόνας που διέπει την παραγωγή, διανομή ή χρησιμοποίηση φαρμάκων πρέπει να έχει ως βασικό στόχο την προστασία της δημόσιας υγείας», συμπληρώνει όμως αμέσως μετά στο άρθρο 3 για την αποφυγή τυχόν παρερμηνειών «περί κοινωνικού αγαθού» και άλλων παρόμοιων ιδεαλιστικών "φληναφημάτων" ότι
«... ο σκοπός αυτός πρέπει να επιτευχθεί με μέσα, που δεν θα εμποδίζουν την ανάπτυξη της φαρμακευτικής βιομηχανίας και την εμπορία των φαρμάκων εντός της Κοινότητος».
Όντως οι πολιτείες, ή μάλλον τα κράτη συνεπή προς την υποβολιμαία οδηγία αποφεύγουν ουσιαστική παρέμβαση στον τρόπο, την κατεύθυνση και τα μέσα ανάπτυξης της φαρμακευτικής έρευνας. Με συνέπεια έχουν εκχωρήσει την οργάνωση της έρευνας στην επιχειρηματικότητα, αίροντας το κριτήριο του κοινωνικού συμφέροντος ακόμα τους όρους ή τις κατευθύνσεις που υποβάλλουν τα επιδημιολογικά δεδομένα νοσηρότητας και θνητότητας για την παγκόσμια κοινωνία χωρίς διακρίσεις. Τα προηγμένα κράτη συνεπή στις δεσμεύσεις τους συναινούν εμμέσως στην μετατροπή της νόσου, της ανθρώπινης δυστυχίας και του πόνου σε οικονομικούς τροφοδότες της επιχειρηματικότητας με ανταποδοτικότητα ψιχία ύφεσης, ίχνη αισιοδοξίας και ποιότητας, ή και χρόνο ζωής στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Υποκριτικά εισάγονται ισχνοί και ασαφείς όροι και διαδικασίες, QALYs και κοστολογήσεις της ανθρώπινης ζωής με ποιότητα ή χωρίς. Η ευτυχία, ο πόνος, η ευεξία μορφοποιούνται σε κλίμακες και μετρώνται σε εκατοστόμετρα, ώστε να συμβάλλουν στην απενοχοποίηση τεχνοκρατικών οικονομικών μοντέλων, που σχηματοποιούν με μαθηματικούς και στατιστικούς όρους την ανθρώπινη ζωή. Προσπαθούν να καθορίσουν με αυτόν τον τρόπο το πρόσημο της επίδρασης της ζωής ως παραμέτρου στην οικονομική ανάπτυξη και την ανεμπόδιστη συσσώρευση.
Οι εμπλεκόμενοι στην υγεία και στην αντιμετώπιση του καρκίνου δεν είμαστε αντίπαλοι ή ανταγωνιστές, έστω και αν συχνά καλούμαστε να εκπροσωπήσομε ή να στηρίξομε αντικρουόμενα συμφέροντα. Όταν προτάσσομε ως πυξίδες την κοινωνία, την ηθική, την αλληλεγγύη και την δικαιοσύνη αυτόματα, τόσο απλά και εύκολα γινόμαστε συνεργάτες και συναγωνιστές.
Στην Ελλάδα ζούμε και μεγαλώνομε με ηθικά πρότυπα που τα φέρομε μέσα μας έστω και εν υπνώσει.
Ας γίνομε όλοι αρωγοί και σύμμαχοι στην οργάνωση και οικοδόμηση ενός Ελληνικού, ηθικού και δίκαιου μοντέλου ανάπτυξης στην αντιμετώπιση του καρκίνου, στην έρευνα, στην πρόληψη και την πρωτοπορία.